فیضی نمی توان برد تا دل به غم نسازد

گرآرزوبمیرد فرزانه را عروسی ست

عیش و نشاط امکان موقوف غفلت ماست

تا ما سیاه مستیم میخانه را عروسی ست

آتش زن و طرب کن کاین خانه را عروسی ست

دل را بهار عشرت ترک خیال جسم است

گرسر برآرد از خاک این دانه را عروسی ست