آتش زن و طرب کن کاین خانه را عروسی ست

عیش و نشاط امکان موقوف غفلت ماست

تا ما سیاه مستیم میخانه را عروسی ست

فیضی نمی توان برد تا دل به غم نسازد

دل را بهار عشرت ترک خیال جسم است

گرسر برآرد از خاک این دانه را عروسی ست

بازار وهم گرم است از جنس بی شعوری