دل را بهار عشرت ترک خیال جسم است

تا ما سیاه مستیم میخانه را عروسی ست

فیضی نمی توان برد تا دل به غم نسازد

آتش زن و طرب کن کاین خانه را عروسی ست

گرسر برآرد از خاک این دانه را عروسی ست

بازار وهم گرم است از جنس بی شعوری

در بزم خوابناکان افسانه را عروسی ست