این آتش فسرده چه گویم به جان کیست

سر برنیاوری چوگهر از سجود جیب

گر محرمت کنندکه دل آستان کیست

داغم ز دست بی اثریهای آه خویش

خون شد بهار حسرت و رنگی برون نداد

صبح مراد ما نفس ناتوان کیست

بلل به ناله حرف چمن را مفسراست