صبح مراد ما نفس ناتوان کیست

داغم ز دست بی اثریهای آه خویش

این آتش فسرده چه گویم به جان کیست

خون شد بهار حسرت و رنگی برون نداد

بلل به ناله حرف چمن را مفسراست

یارب زبان نکهت گل ترجمان کیست

در هرکجا ز مشت خس ما نشان دهند