خون شد بهار حسرت و رنگی برون نداد

گر محرمت کنندکه دل آستان کیست

داغم ز دست بی اثریهای آه خویش

این آتش فسرده چه گویم به جان کیست

صبح مراد ما نفس ناتوان کیست

بلل به ناله حرف چمن را مفسراست

یارب زبان نکهت گل ترجمان کیست