ورنه مژگان تا به جیب و داهن ال مقدار نیست

مفت چشم ماست سیراین چمن اما چه سود

اینقدر رنگی که می بالدکم از دیوار نیست

اشک ما را پاس ناموس ضعیفی داغ کرد

چون نفس یکسر وطن آواره نومیدیم

گرهمه دل جای ما باشدکه ما را بار نیست

کی توان بیدل حریف چاک رسوایی شدن