مژه اهل طرب هم به جهان بی نم نیست

گره باد بود دولت هستی چو حباب

تا سلیمان نفسی عرصه دهد خاتم نیست

چمن ازغنچه به هر شاخ سرشکش گره است

هیچ دانا نزند تیشه به پای آرم

از بهشت آنکه برون آمده است آدم نیست

گو بیا برق فرو ریز به کشت دو جهان