گو بیا برق فرو ریز به کشت دو جهان

مژه اهل طرب هم به جهان بی نم نیست

هیچ دانا نزند تیشه به پای آرم

از بهشت آنکه برون آمده است آدم نیست

عکس اگر محوشد آیینه ما را غم نیست

رشته واری نفس سوخته افروخته ایم

شمع در خلوت بیداری دل محرم نیست