رشته واری نفس سوخته افروخته ایم

از بهشت آنکه برون آمده است آدم نیست

گو بیا برق فرو ریز به کشت دو جهان

عکس اگر محوشد آیینه ما را غم نیست

شمع در خلوت بیداری دل محرم نیست

گر جهان ناز بر اسباب فزونی دارد

بهر سامان کمی ذره ما هم کم نیست