آن جامه که پوشد نفسم را به برم نیست

ای کاش فنا بشنود افسانه یاسم

می سوزد وچون شمع امید سحرم نیست

حرف کفنی می شنوم لیک ته خاک

چون گردن مینا چه کشم غیر نگونی

عالم همه تکلیف صداع است وسرم نیست

وهم است که گل کرده ام از پرده نیرنگ