وهم است که گل کرده ام از پرده نیرنگ

آن جامه که پوشد نفسم را به برم نیست

چون گردن مینا چه کشم غیر نگونی

عالم همه تکلیف صداع است وسرم نیست

چون چشم همین می پرم وبال وپرم نیست

جایی که دهد غفلت من عرض تجمل

نه بحر جز افشردن دامان ترم نیست