عالم همه تکلیف صداع است وسرم نیست

حرف کفنی می شنوم لیک ته خاک

آن جامه که پوشد نفسم را به برم نیست

چون گردن مینا چه کشم غیر نگونی

وهم است که گل کرده ام از پرده نیرنگ

چون چشم همین می پرم وبال وپرم نیست

جایی که دهد غفلت من عرض تجمل