چون گردن مینا چه کشم غیر نگونی

می سوزد وچون شمع امید سحرم نیست

حرف کفنی می شنوم لیک ته خاک

آن جامه که پوشد نفسم را به برم نیست

عالم همه تکلیف صداع است وسرم نیست

وهم است که گل کرده ام از پرده نیرنگ

چون چشم همین می پرم وبال وپرم نیست