چون چشم همین می پرم وبال وپرم نیست

چون گردن مینا چه کشم غیر نگونی

عالم همه تکلیف صداع است وسرم نیست

وهم است که گل کرده ام از پرده نیرنگ

جایی که دهد غفلت من عرض تجمل

نه بحر جز افشردن دامان ترم نیست

آگه نی ام از داغ محبت چه توان کرد