تو غره ای به بهتشتی که جای ربدن نیست

ز دستگاه چه حاصل فسرده طبعان را

به پا اگر برسد آبله ، دویدن نیست

قلندرانه حدیثی ست زاهدا، معذور

چو صبح زین دو نفس گرد اعتبار مبال

پر شکسته هوا می برد پریدن نیست

نظر به پاشکنی تا سرت فرود آید