پاشیدن غبار نفسهاست خنده نیست

چون سایه باش یک قلم آیینه نیاز

آن را که سجده جزو بدن نیست بنده نیست

چون صبح این دری که به رویت گشوده اند

ای بیکسی بنال به دردی که خون شوی

عمری ست رنگ باخته ایم وپرنده نیست

بیدل چه انتظار وکدام آرزوی وصل