به عرض نیم نفس کس چه گردن افرازد

مقیم پرده سنگ انتظار مینایی ست

شکست بام و دری چند می کند فریاد

که از هوا به در آیید خانه صحرایی ست

حباب ما عرق انفعال پیدایی ست

تو هم دری چو شرر واکن و ببند، بس است

به کارخانه فرصت ، عدم تماشایی ست