در خرابی خانه ما سایه دیوار داشت

گر دل ما شد تغافل کشته جای شکوه نیست

جلوه یکتایی اش آیینه ها بسیار داشت

چون حباب از نیستی چشمی به هم آورده ایم

از مروت عزت گل را سبب فهمیدن است

سر شد آن پایی که پاس آبروی خار داشت

تاگشودم چشم گرم احرام از خود رفتنم