گر دل ما شد تغافل کشته جای شکوه نیست

کاروان ما همین شور جرس دربار داشت

چشم پوشیدیم یکسان شد بلند وپست دهر

عالمی را شوخی نظاره ناهموار داشت

جلوه یکتایی اش آیینه ها بسیار داشت

چون حباب از نیستی چشمی به هم آورده ایم

در خرابی خانه ما سایه دیوار داشت