چون حباب از نیستی چشمی به هم آورده ایم

عالمی را شوخی نظاره ناهموار داشت

گر دل ما شد تغافل کشته جای شکوه نیست

جلوه یکتایی اش آیینه ها بسیار داشت

در خرابی خانه ما سایه دیوار داشت

از مروت عزت گل را سبب فهمیدن است

سر شد آن پایی که پاس آبروی خار داشت