عالمی را شوخی نظاره ناهموار داشت

گرد پروازی ز هستی تا عدم پیوسته است

کاروان ما همین شور جرس دربار داشت

چشم پوشیدیم یکسان شد بلند وپست دهر

گر دل ما شد تغافل کشته جای شکوه نیست

جلوه یکتایی اش آیینه ها بسیار داشت

چون حباب از نیستی چشمی به هم آورده ایم