جلوه یکتایی اش آیینه ها بسیار داشت

چشم پوشیدیم یکسان شد بلند وپست دهر

عالمی را شوخی نظاره ناهموار داشت

گر دل ما شد تغافل کشته جای شکوه نیست

چون حباب از نیستی چشمی به هم آورده ایم

در خرابی خانه ما سایه دیوار داشت

از مروت عزت گل را سبب فهمیدن است