دل به ذوق جلوه ات با عالمی کرد ه ست صلح

دوش در راه خیالت عجز شوق آهنگ داشت

سعی جولانی که نازشها به پای لنگ داشت

ورنه این شخص جنون با سایه خود جنگ داشت

در گلستانی که حیرت فرش جولان تو بود

چشم هر برگ گل آشوب از غبار رنگ داشت