در گلستانی که حیرت فرش جولان تو بود

سعی جولانی که نازشها به پای لنگ داشت

دل به ذوق جلوه ات با عالمی کرد ه ست صلح

ورنه این شخص جنون با سایه خود جنگ داشت

چشم هر برگ گل آشوب از غبار رنگ داشت

بی تو از هر قطره اشکم ریخت رنگ ناله ای

آرزو در پرده چشمم عجب آهنگ داشت