چشم هر برگ گل آشوب از غبار رنگ داشت

دل به ذوق جلوه ات با عالمی کرد ه ست صلح

ورنه این شخص جنون با سایه خود جنگ داشت

در گلستانی که حیرت فرش جولان تو بود

بی تو از هر قطره اشکم ریخت رنگ ناله ای

آرزو در پرده چشمم عجب آهنگ داشت

اینهمه دام خیالاتی که بر هم چیده ایم