ورنه این شخص جنون با سایه خود جنگ داشت

دوش در راه خیالت عجز شوق آهنگ داشت

سعی جولانی که نازشها به پای لنگ داشت

دل به ذوق جلوه ات با عالمی کرد ه ست صلح

در گلستانی که حیرت فرش جولان تو بود

چشم هر برگ گل آشوب از غبار رنگ داشت

بی تو از هر قطره اشکم ریخت رنگ ناله ای