موج گهر زبانی اگر داشت لال داشت

از خودرمیده نیست عروج دماغ من

جامم نظر زگردش چشم غزال داشت

تخم ادب به ریشه شوخی نمی زند

حسنت به داد حیرت آبینه می رسد

آخر لب خموشی ما هم سوال داشت

دل را غم وداع تو در خون نشانده بود