آخر لب خموشی ما هم سوال داشت

تخم ادب به ریشه شوخی نمی زند

موج گهر زبانی اگر داشت لال داشت

حسنت به داد حیرت آبینه می رسد

دل را غم وداع تو در خون نشانده بود

حال خوشی نداشت که گویم چه حال داشت

درکیش عشق ساز رهایی ندامت است