برخاستن غبار مرا بی عصا گذاشت

می خواست فرصت از شرر کاغذ انتخاب

رنگ پریده بر ورقم نقطه ها گذاشت

رفتم ز خویش لیک به دوش فتادگی

هرجا روی غنیمت یک دم رفاقتیم

ما را نمی توان به امید بقا گذاشت

با خود فتاد کار جهان از غرور عشق