ما را نمی توان به امید بقا گذاشت

رفتم ز خویش لیک به دوش فتادگی

برخاستن غبار مرا بی عصا گذاشت

هرجا روی غنیمت یک دم رفاقتیم

با خود فتاد کار جهان از غرور عشق

آه این چه ظلم بود که ما را به ما گذاشت

زین گردن ضعیف که باریکتر ز موست