هرجا روی غنیمت یک دم رفاقتیم

رنگ پریده بر ورقم نقطه ها گذاشت

رفتم ز خویش لیک به دوش فتادگی

برخاستن غبار مرا بی عصا گذاشت

ما را نمی توان به امید بقا گذاشت

با خود فتاد کار جهان از غرور عشق

آه این چه ظلم بود که ما را به ما گذاشت