با خود فتاد کار جهان از غرور عشق

برخاستن غبار مرا بی عصا گذاشت

هرجا روی غنیمت یک دم رفاقتیم

ما را نمی توان به امید بقا گذاشت

آه این چه ظلم بود که ما را به ما گذاشت

زین گردن ضعیف که باریکتر ز موست

باید سر بریده به تیغ قضاگذاشت