چون رنگ عیان نیست که این هستی موهوم

صد شکر که این زنگ ز آیینه ما رفت

مو کرد سیاهی ، دم خاموشی چینی

شد سرمه خط جاده ز راهی که صدا رفت

آمد زکجا آمد و گر رفت کجا رفت

از عمر همین قدر دو تا ماند به یادم

این رخش سبک سیر عجب نعل نما رفت