پیرو خلق دنی بودن زغیرتهاست دور

این نمک پر بیخبر از سینه های ریش رفت

صبح هر اقبال غافل از شب ادبار نیست

ای بسا حسنی که از خط ، سر به جیب ریش رفت

شیرمردان را نباید بر طریق میش رفت

زبن ندامت جز تحیر با چه پردازدکسی

عمر فرصت در نظر کم آمد از بس بیش رفت