نه آسمان گل در بغل یک برگ سبزگلشنت

در وادی شوق یقین صد طور موسی آفرین

خاکستر پروانه ای محو چراغ ایمنت

در نوبهار لم یزل جوشیده از باغ ازل

دل را به حیرت کرد خون بر عقل زد برق جنون

شور دوعالم کاف و نون یک لب به حرف آوردنت

هرجا برون جوشیده ای خودرابه خود پوشیده ای