دل را به حیرت کرد خون بر عقل زد برق جنون

خاکستر پروانه ای محو چراغ ایمنت

در نوبهار لم یزل جوشیده از باغ ازل

نه آسمان گل در بغل یک برگ سبزگلشنت

شور دوعالم کاف و نون یک لب به حرف آوردنت

هرجا برون جوشیده ای خودرابه خود پوشیده ای

در نور شمعت مضمحل فانوسی پیراهنت