در نور شمعت مضمحل فانوسی پیراهنت

دل را به حیرت کرد خون بر عقل زد برق جنون

شور دوعالم کاف و نون یک لب به حرف آوردنت

هرجا برون جوشیده ای خودرابه خود پوشیده ای

جوش محیط کبریا برقطره زد آیینه ها

ما را به ماکرد آشنا هنگامه ما ومنت

نی عشق دانم نی هوس شوق توام سرمایه بس