جوش محیط کبریا برقطره زد آیینه ها

شور دوعالم کاف و نون یک لب به حرف آوردنت

هرجا برون جوشیده ای خودرابه خود پوشیده ای

در نور شمعت مضمحل فانوسی پیراهنت

ما را به ماکرد آشنا هنگامه ما ومنت

نی عشق دانم نی هوس شوق توام سرمایه بس

ای صبح یک عالم نفس اندیشه دل مسکنت