اشک است روغنی که دهد شیر ناب صبح

این دشت یک قلم ز غبار نفس پر است

حسرت کشیده است به هر سو طناب صبح

با چشم خشک چشم زفیض سحرمدار

نتوان گره زدن به سر رشته نفس

پیداست رنگ این مثل از پیچ و تاب صبح

کامی که داری از نفس واپسین طلب