که چو طوق قمری از انجمن به هواش پر نکشد قدح

ز غنا و فقر هوکشان به خراب باده فسون مخوان

که به حرف وصوت پر و تهی غم خشک و تر نکشد قدح

به چمن ز سایه سرو تو ندمید گردن شیشه ای

به خیال چشم تو می کشم زهزار خمکده رنگ می

قلم مصورنرگست چه کشد اگرنکشد قدح

به هوای عافیت اندکی به درآ ز دعوی میکشی