شکست آبله پا به گردنم افتاد

به غربت از من بی بال وپر سلام رسان

که مردم و نرسیدم به خاطر صیاد

چو شمع خواستم احرام وحشتی بندم

ز تنگی دلم امکان پرگشودن نیست

شکسته اند غبارم به بیضه فولاد

چه ممکن است کشد نقش ناتوانی من