ز تنگی دلم امکان پرگشودن نیست

که مردم و نرسیدم به خاطر صیاد

چو شمع خواستم احرام وحشتی بندم

شکست آبله پا به گردنم افتاد

شکسته اند غبارم به بیضه فولاد

چه ممکن است کشد نقش ناتوانی من

مگر به سایه مو خامه بشکند بهزاد