شکسته اند غبارم به بیضه فولاد

چو شمع خواستم احرام وحشتی بندم

شکست آبله پا به گردنم افتاد

ز تنگی دلم امکان پرگشودن نیست

چه ممکن است کشد نقش ناتوانی من

مگر به سایه مو خامه بشکند بهزاد

اگر ز درد گرانجانی ام سوال کنند