مباد چین سر آستین به دامنش افتد

به خشک پاره بسازید کز تمتع دنیا

گداز شمع خورد هرکه نان به روغنش افتد

کریم دست نیازد به پاس نسبت همت

وداع عمر طریق حرام ناز تو دارد

قیامت است اگر چشم کس به رفتنش افتد

به خاکساری خویشم امیدهاست که شاید