رعونت است که چون شمع می کشد ته پایت

گره خوش است که بیرون این کمند نیفتد

حیاست آینه پرداز اختیار تعلق

اگر دل آب نگردد نفس به بند نیفتد

به سر نیفتی اگر گردنت بلند نیفتد

مروت آن همه از چشم زخم نیست گزندش

اگر به گوش حیا ناله سپند نیفتد