چو زلف خود سر هر مو ز صدجا بیشترپیچد

گهی چون طفل اشک من درآغوش نگه غلتد

گهی چون سبزه مژگان به دامان نظر پیچد

اگر گویم ز زلف خود رهایی ده دل ما را

به گاه خنده شکر ریزد از چاک دل گوهر

به وقت خامشی موج گهر را درشکر پیچد

نخیزم چون غبار از راه او بیدل که می ترسم