جگرها می گدازیم و نداریم از طلب شرمی

الف با هرچه آمیزد محال است اینکه نون گردد

جهانی شکند جان لیک جز عبرت که می داند

که سقف خانه فرهاد آخر بیستون گردد

که بهر دانه ای چند آسیای ما به خون گردد

غریق عالم آبیم لیک از الفت هستی

بر این دریا پل آراید قدح گر واژگون گردد