ترحمهاست بر مردی که حیزی را زبون گردد

طبیعت بدلجام افتاد ازکم همتی هایت

تو فارس نیستی ورنه چرا مرکب حرون گردد

مطیع عالم ناچیز نتوان دید همت را

ز افراط تعین رونق حسن غنا مشکن

دمد کم رنگی از باغی که آب آنجا فزون گردد

فروغ می چه رنگ انشاکند از چهره زنگی