همان سعی شکست این ساز را مضراب می گردد

گل ناز دگر می خندد از کیفیت عجزم

شکست رنگ من در طره او تاب می گردد

ز دل خواهی نوایی واکشی مگذار بی یاسش

مکن دل را عبث خجلت گداز خودفروشیها

که این گوهر به عرض شوخی خود آب می گردد

امید عافیت از هرچه داری نذر آفت کن